

Йырлайым
Илап тыуһам да, мин йырлап үҫтем,
Йырлап йәшәйем әле бөгөн дә.
Сәстәремә ҡырау сәселһә лә,
Ҡырау ҡунмаҫ минең күңелгә.
Йырлап йәшәйем. Халҡым үҙе һөйөп:
«Йырла! – тиеп бирҙе ҡәләмде. –
Данла, - тине, - һине кеше иткән,
Йырсы иткән азат илеңде».
Илап тыуһам да мин, йырлап үҫтем,
Йырлап йәшәйем һаман, бөгөн дә,
Йырламайса күңелем түҙә алмай
Йырҙарға тиң бөйөк илемдә.
…Ауыр юлды бергә-бергә үттек,
Еңеүгә лә килдек күмәкләп.
Һәр аҙымда тойҙом йәнәшәмдән
Дуҫтар атлағанын терәкләп.
Илгәҙәклек минән күрмәнегеҙ,
Ҡайсаҡ хатта ауыр һулаттым.
Ә шулай ҙа, дуҫтар, ысын дуҫтар,
Мин бит һеҙҙе бик-бик яраттым…
Зәйнәб Биишева