«Һине көтәм», - ти мәрхүм ағайым

- Ағайым вафат булғандан һуң, ул миңә йыш ҡына төшкә инә башланы. Тик ябай төш кенә түгел… Бер ваҡыт ишек ҡыңғырауы шылтырай. Барып асам — ағайым баҫып тора:

«Ҡасан ҡайтаһың инде?» — ти.

Тағы бер саҡ өйгә ҡайтып инәм — подъезд төбөндә ултыра.

«Ниңә бында ултыраһың?» — тип һорайым.

«Һине көтәм», — ти…

Быларҙың барыһын да бер таныш апайға һөйләнем. Ул миңә:

«Һин уны әрлә, башҡаса саҡырмаһын. Мин доғалар уҡырмын», — тине.

Шунан һуң ағайымды  тағы төштә күрҙем… Тик был юлы ул яҡын килмәне. Бармағы менән шелтәләп:

«Ниңә һөйләнең?..» - тигән кеүек күрһәтеп торҙо. Шунан һуң ул башҡа төшөмә инмәне…, - тип һөйләй берәү.

Бына шунан һуң теге донъя менән бәйләнеш барлығына нисек ышанмайһың инде.