Ришат Төхвәтуллин бик яҡын кешеһен юғалтҡан

– Дуҫтар, Ильяс Ғимауетдиновты – яҡын дуҫымды юғалтҡас, тағы ла бер нәмәне нығыраҡ аңлай башланым… Шулай сабып йөрөйбөҙ, донъя, мал артынанҡыуабыҙ, өйгә ҡайтып инмәйбеҙ… Улым Әлим менән булғым килә, атай-әсәйем, туғандар менән. Рәхәтләнеп мунса инеп, һөйләшеп ултырыу урынына, гел ҡайҙалыр сабаһың. Тегеһе лә кәрәк, быныһы ла…

Был – зарланыу түгел, әммә ғүмер уҙып бара. Йәшәргә лә онотмаҫҡа ине. Һәр нәмәнең үҙ ваҡыты, йәш ваҡытта йөрөп тә, әммә йәшәп тә ҡалырға кәрәк. Иҫән булайыҡ – иң мөһиме.

Элек бындай темаға бик уйланғаным юҡ ине. Йәшәй-йәшәй ҡиммәттәр, күҙаллауҙар үҙгәрә. Мин дә олоғаям, күрәһең, – тип яҙа ул социаль селтәрендә.