Ниндәйһең һин?

Хикмәтле хикәйәт

Ниндәйһең һин?

Бер крәҫтиән эңер ваҡытында өйө янында ултыра икән. Яҡында ауыл буйлап юл үтә.

“Был кеше ялҡау. Көнө буйына бер нәмә лә эшләмәй шунда ултырғандыр әле...” – тип уйлаған бер юлсы үтеп барышлай был крәҫтиәнгә ҡарап.

Бер аҙҙан икенсе мосафир күренгән. Ҡайҙалыр алыҫҡа төбәлеп ултырған крәҫтиәнгә ҡарап: “Был ир ҡатын-ҡыҙҙарҙы күҙләргә йәтешләп ултырған икән”, – тип уйлап киткән ул.

Бына юлдан урмансы килә, ти. “Крәҫтиән, меҫкен, көнө буйына эшләп арыған. Ниһайәт, ял итергә форсат тапҡан”, – тигән эстән генә өй янында ултырған кеше тапҡырынан үткәндә...

Ысынында беҙ ул крәҫтиән тураһында бер нәмә лә әйтә алмайбыҙ. Ә баяғы өс юлсы үҙҙәрен “һатты”. Уларҙың тәүгеһе – ялҡау, икенсеһе – ҡатын-ҡыҙҙарҙы самаһыҙ “яратыусы” бер әҙәм, өсөнсөһө – тырыш эшсән.

Кеше нимә генә һөйләһә лә, үҙе тураһында һөйләй, имеш. Кемделер ҡылыҡһырлағанда ла, ирекһеҙҙән, үҙенә хас сифаттарҙы әйтеп ҡуя.

Белмәгән кеше тураһында һөйләр булһағыҙ, абайлағыҙ...

Айсын АҠБУЛАТОВА әҙерләне.