* * *
Ике әхирәт серләшә.
— Бер ҡасан да ирем менән балыҡҡа бармаясаҡмын! Башта үтә ҡысҡырып һөйләштем, икенсеһендә селәүсенде дөрөҫ итеп ҡуймағанмын, имеш. Иң ҡурҡынысы аҙаҡ булды — иремә ҡарағанда балыҡты күберәк тоттом.
* * *
* * *
Бер ир балыҡ ҡармаҡлай икән. Эргәһенә икенсеһе килә лә һорай:
— Бөгөн һыу нисек, яҡшымы?
— Бик һәйбәт! — ти тегенеһе. — Балыҡтың хатта сыҡҡыһы ла килмәй!
* * *