Көлөп алайыҡ әле!

  Ирҙәр таң атҡансы кәрт уйнайҙар. Хужабикә түҙмәй, бүлмәһенән сығып, иренә ҡысҡыра: – Ҡасан да булһа бөтәме беҙҙең өйҙә был уйындар? – Бөттө бит инде,– тип тынысландыра уны ире. – Хәҙер был өй беҙҙеке түгел.

Көлөп алайыҡ әле!Көлөп алайыҡ әле!
Көлөп алайыҡ әле!

Төҙөлә башлаған йорт емерелә. Бөтәһе лә бер булып ғәйеплене эҙләй. Кирбестәр янына киләләр.

– Бында һеҙ генә ғәйепле!

– Юҡ! Ҡарағыҙ, беҙ ниндәй ныҡ! – тип улары  күкрәктәренә һуға башлай.

Ҡом янына киләләр.

– Йорт һеҙҙең арҡала ғына ҡойолоп төштө, һеҙ генә ғәйепле!

 – Һис кенә лә! Мә, тотоп ҡарағыҙ, ниндәй сифатлыбыҙ!

Тикшереүселәр цемент янына киләләр.

– Әһә! Бына кем арҡаһында йорт ҡойолоп төшкән! Ғәйеп һиндә, цемент!

– Ниңә мин булайым, ти. Минең унда бер ниндәй ҡыҫылышым юҡ! Ғөмүмән, мин  унда бөтөнләй булманым.

 

Автор:Зөһрә Йәһүҙина
Читайте нас