Һинең күңел йылыһына эргәңә йыйылырҙар...

– Әхирәтем мине рәнйетте. Ғүмерҙә лә ғәфү итмәйәсәкмен... Ух, ул шундай уҫал...

– Ул һинең дуҫың да инде, ғәфү итергә кәрәк, – тип кәңәш бирә икән күрше ҡатын.

– Бер ҡасан да! Мине яратмаған кешене... Мине алдаусыларға ниңә яҡшылыҡ ҡылайым?

– Һиңә бер риүәйәт һөй­ләйем улайһа. Бер кеше йәшәгән. Тәбиғәттән төндә лә көндөҙ кеүек – яҡты, ҡышын йылы булыуын һораған был. Ә Тәбиғәт был үтенескә ыңғай яуап бирә алмаған. Кеше уға бик асыуланған да: “Ә-әә, шулаймы? Мин бынан ары төндә фонарь яҡтыртмаясаҡмын, ҡышын ут яҡмаясаҡ­мын, өйөмдө йылыт­маясаҡмын – ҡараңғыла, һыуыҡта тор әйҙә”, – тип янаған...

– Һай-йй, алйот! Тәбиғәт кешенең ярҙамына мохтажмы ни инде? – ҡатын күршеһен бүлдергән. – Үҙенә генә зыян эшләй был ир...

– Ә ул ваҡытта ниңә һин әхирәтеңә үсегеп, күңелеңде ҡараңғылыҡ менән тултыраһың? Йөрәгеңде өшөтәһең? Был асыуыңды башҡаларға ла таратып, үҙең тураһында кире фекер ҡалды­раһың?

Киреһенсә, ғәфү ит һәм ары атла. Күңелеңә усаҡ тоҡандырып, тирә-йүнеңде яҡтыртып, йылытып. Ул сағында күрерһең: кешеләр һинең яныңа йыйылыр.